FLIKKERLIG: UNGASS 2016

It’s been 17 years since world leaders assembled at the 1998 special session of the United Nations to discuss the global drug problem. The slogan of that meeting was, “A Drug-Free World: We Can Do It.” But they couldn’t do it. The effort to eliminate all drug production and impose a zero-tolerance approach to drug use didn’t work. In fact, these efforts have done more harm than good the world over. 

Open Society Foundations are calling for action to Stop the Harm.

Watch their short movie here.

 

PLEK-PLEK: NAAKTLOPEN

Uit De Standaard van vandaag:

Na meerdere klachten voor "naakt tuinieren, fietsen of dakwerken" is dakwerker V.V. (56) door de Brusselse rechtbank veroordeeld tot één jaar cel. "Ook omdat ik weigerde een cursus te volgen die me het leed zou laten inzien dat ik mijn slachtoffers aandeed."

Slachtoffers? Leed? Is dit België 2015?

Altijd aardig om bij Michel Onfray nog eens na te lezen hoe religie een cultuur heeft gecreëerd die lichamelijkheid haat: "... renoncez à tout usage sensuel et sexuel de votre corps. Vivez la chair comme si vous étiez un cadavre, éteignez en elle toute trace de concupiscence, interdisez-vous les plaisirs sensuels du regard, de l'ouïe, du toucher, de l'odorat, du goût, donnez-lui seulement le strict nécessaire pour survivre."

Théorie du corps amoureux. Paris, Bernard Grasset, 2000, 139.

PLEK-PLEK: PRIVACY

lettre ouverte à propos d'un projet éolien (30 octobre 2015)

Vue depuis Amcômont, photomontage dans l’étude d’incidences

 

Au collège des bourgmestre et échevins de Lierneux

                                                                                                                            

Monsieur le bourgmestre,

Madame et Messieurs les échevins,

 

La commune a publié un avis d’enquête publique concernant le projet de parc éolien situé au site nommé Lambiester.

Veuillez trouver ci-dessous ma réaction.

 

-          Dans le Programme de politique générale 2015-2018 (publié dans le bulletin communal de février 2015) le Collège écrit : « Le débat que nous devons vous proposer : préférons-nous un développement industriel porteur d’emplois et de rentrées communales ou un artisanat qui garantira un confort plus grand en termes de mobilité et d’environnement, … ? Sur base du résultat, nous prendrons des mesures adéquates. »
Ce débat, est-ce qu’il a eu lieu ? Si oui, quel en est le résultat ? Comment ce projet éolien s’inscrit-il dans le débat ? Est-ce qu’il fait part du développement industriel ? En tout cas, il ne semble pas contribuer à garantir un confort plus grand en termes d’environnement. Est-ce que le débat que vous avez annoncé en février serait donc déjà arrivé à sa conclusion en septembre ? Il nous semble qu’une décision sur l’implantation d’éoliennes à Lambiester ne puisse être prise que dans une vision claire du futur de la commune, et ceci après une large concertation démocratique.
(A ce propos, il aurait d’ailleurs été souhaitable qu’un dossier tellement important ait été consultable sur internet ; assez d’habitants n’ont pas eu l’occasion de se rendre à l’hôtel de ville pour y consulter à leur aise un dossier si épais.)

-          De nombreux gens ont choisi de vivre à Lierneux ou en Haute-Ardenne, non pas pour éprouver un développement industriel, mais à cause de la promesse de nature, quiétude, randonnées et paysages. Or, la commune se promeut elle-même sur son site dans ces termes : « Lierneux, site naturel remarquable, présente des paysages époustouflants, desquels transpirent une douceur et une beauté sans pareil. Toutes les zones « ouvertes » de la commune possèdent des vues splendides tant au niveau de la longueur de vue, de l’angle de vue, de la variété des paysages, du relief, que de l’harmonie qui s’en dégage. Lierneux bénéficie de 4 périmètres d’intérêt paysager et 13 points de vue remarquables. Lierneux possède 10 sites de grand intérêt biologique, 670 ha en Natura 2000, 5 réserves naturelles et un maillage de hameaux et villages dont l’architecture vernaculaire issue du savoir-faire des artisans met en œuvre les matériaux locaux tant minéraux que végétaux. »
En effet, et n’oublions surtout pas six éoliennes de 150m de haut qui dominent le panorama à n’importe quel point de vue dans la commune (regardez tous les photomontages inclus dans l’étude d’incidences).

-          Cette mention sur le site communal prouve d’ailleurs que la nature et ces panoramas forment eux aussi un atout économique, dans le sens que ces éléments séduisent des gens venant de près ou de loin à des séjours courts ou longs.

-          L’intérêt financier pour la commune que pourrait apporter le parc éolien est un intérêt à court terme. A long terme, c’est une nature de plus en plus rare mais bien protégée, qui constituera un intérêt fondamental pour de plus en plus de personnes. Dans une culture de durabilité, l’argent n’est pas le seul critère de richesse ; le bien-être est aussi une valeur économique. (D’ailleurs, la nouvelle centrale hydroélectrique qui sera réalisée à Coo à court terme, produira, dans les alentours immédiats de Lierneux, beaucoup plus d’énergie durable que le parc éolien de Lambiester.)

-          En ce qui concerne l’argument de l’énergie durable : nous ne sommes évidemment pas adversaires d’énergie durable, mais des parcs éoliens ne devraient pas se situer – comme ce serait le cas à Lambiester – aussi bien au milieu d’un bois que tout près d’une zone habitée. Il nous semble au moins contradictoire que l’on puisse détruire une bonne part de la nature qui nous entoure pour des raisons écologiques. Même aux Pays-Bas ou en Allemagne, où l’on a une longue expérience avec l’implantation d’éoliennes, la population commence à résister à ces projets pour cause des nuisances et des problèmes de santé, et de la pollution du paysage. Pourquoi ne pas prévoir ces implantations d’éoliennes le long des autoroutes aux endroits non boisés, ou mieux encore, dans des zoning industriels ?

 

Pour toutes ces raisons, je m'oppose  fermement à l'implantation d'éoliennes en forêt en général et sur le site de  Lambiester en particulier. Je veux insister à ce que le Collège exprime un avis défavorable à ce propos.

Veuillez, Madame et Messieurs, accepter mes sentiments respectueux, etc.

FLIKKERLIG: EVGENY MOROZOV

"La logica del capi­ta­li­smo neo­li­be­rale è tra­sfor­mare ogni cosa in merce. E que­sto vale anche per la privacy."

Un intervista con Evgeny Morozov sul manifestoIl Leviatano di Silicon Valley.

OBSPOL (2)

En plots stuit ik op deze foto van Hugo Correia uit 2012:

 

Persfotografe Patricia de Melo Moreira wordt aangevallen door een politieman tijdens een demonstratie in Lissabon (zie hierover The Guardian).

Als ik dit soort beelden zie, vraag ik mij vaak af: wat bezielt zo'n politieman? Wat bezielt iemand om in te slaan op een ongewapend persoon? De Melo is duidelijk niet gewapend; zij heeft zelfs geen helm op - gewoon een persfotografe die haar werk probeert te doen. 

Ineens moest ik denken aan de beruchte sneer van Pier Paolo Pasolini aan de studenten die op 1 maart 1968 demonstreerden in Rome en door de politie werden aangevallen:

Quando ieri a Valle Giulia avete fatto a botte
coi poliziotti,
io simpatizzavo coi poliziotti.
Perché i poliziotti sono figli di poveri.

"Toen gisteren op Valle Giulia jullie op de vuist zijn gegaan
met de politieagenten,
sympathiseerde ik met de politieagenten.
Omdat de politieagenten armeluiskinderen zijn."

De passage plaatste links Italië voor een raadsel. In een conflict tussen studenten die de gevestigde orde aanvielen en de politie, koos Pasolini de kant van de politie, omdat die bestond uit proletariërs?

Bij nader toezien is het natuurlijk iets gecompliceerder. Om te beginnen sympathiseert Pasolini niet met de politie, maar met de politieagenten. Bovendien is de 'uitspraak' slechts een kort fragment uit het gedicht 'Il PCI ai giovani' ('De Communistische partij aan de jongeren'), waarin hij zich rechtstreeks tot de “lieve jongens en meisjes” richt. De tekst dateert van 16 juni 1968, en begint heel expliciet met een verwijzing naar de confrontatie op Valle Giulia. Pasolini beschrijft kort hoe de demonstrerende studenten op sympathie kunnen rekenen in de media (het is volop Mei '68), maar niet bij hem. Voor hem zijn het slechts fils à papa, rijkeluiskinderen die voorbereid worden om de rol van hun ouders in de klassenmaatschappij over te nemen.  "Ik haat jullie zoals ik jullie papa's haat."

De politieagenten daarentegen komen uit de onderklasse, stedelijk of plattelands, en Pasolini kent die zelf maar al te goed. Hij kent de manier waarop zij kinderen en jongens geweest zijn, met een vader die zelf kind gebleven is omdat hij door de miserie waaruit hij zijn gezin niet kon halen, zelf geen gezag had. Duizend lire een schat, de moeder zwak als een vogeltje door een of andere ziekte, de talloze broertjes en zusjes, het souterrain boven de beerput, het appartement in de woonblokken, enz. enz.

En dan, kijk hoe ze aangekleed zijn: als paljassen. En het ergst van al, de psychologische staat waartoe zij gereduceerd zijn (en dat voor een schamele veertigduizend lire per maand):

senza più sorriso,
senza più amicizia col mondo,
separati,
esclusi (in un tipo d’esclusione che non ha uguali);
umiliati dalla perdita della qualità di uomini
per quella di poliziotti (l’essere odiati fa odiare).

"geen glimlach meer,
geen vriendschap meer met de wereld,
afscheiden,
uitgesloten (in een soort uitsluiting die geen gelijke heeft)
vernederd door het verlies van de hoedanigheid van mensen
voor die van politieagenten (gehaat zijn doet haten)."

En hij gaat door dat, uiteraard, hij ook tegen de politie is, maar “pak dan de magistratuur aan, eerder dan die politiemensen van jullie leeftijd”. Op Valle Giulia vond een stuk klassenstrijd plaats, en de studenten, hoewel zij gelijk hadden, waren de rijken, terwijl de politieagenten, die aan de kant van het ongelijk stonden, de armen waren. Bella vittoria, dunque.

Pasolini stelt zich voor hoe, net zoals de studenten de universiteit bezetten, jonge arbeiders hun fabriek zouden bezetten. Die zouden niet hoeven rekenen op de sympathie van Corriere della Sera, la Stampa, Newsweek of Le monde, en de politie zou zich in de fabriek zeker niet beperken tot het incasseren van wat klappen. Maar vooral, “hoe zou een jonge arbeider kunnen besluiten een fabriek te bezetten, zonder binnen de drie dagen van honger om te komen?” … “Dus ga jullie universiteit maar bezetten, maar geef ook de helft van wat jullie ouders voor jullie betalen aan de jonge arbeiders, zodat die, samen met jullie, ook hun fabriek kunnen bezetten.”

En toch: begrip of niet voor de mogelijke klassenverhoudingen in de demonstratie; wat bezielt zo'n figuur om ongewapende mensen aan te vallen, terwijl hij wel een wapen heeft? En al zou het klassenstrijd zijn tegen studenten (of in dit geval de fotografe) die een makkelijk leven leiden, en die (binnenkort) deel uitmaken van de heersende klasse, is dat een voldoende grond om sympathie te hebben voor een pauper, die anderen neerslaat om de orde te verdedigen die hem arm maakt en houdt? 

OBSPOL

OBSPOL staat voor Observatoire des violences policières. De website bestaat sinds maart 2013 en bevat een schat aan informatie over politiegeweld in België, maar ook in het buitenland. Je kan er getuigenissen vinden (deels overgenomen uit publieksmedia) en een overzicht van juridische actualiteit. Ook het Verslag over 2014 dat de Ligue des droits de l’homme en OBSPOL hebben gemaakt in het kader van het Universeel Periodiek Onderzoek van de Mensenrechtenraad van de Verenigde Naties staat op de site. Het is een onthutsend document, stevig onderbouwd met grafieken en statistieken. Wie het allemaal wat smeuïger wil, vindt ook een rubriek met filmpjes; een behoorlijk aantal ervan is echter blijkbaar al verwijderd van de site waarnaar verwezen wordt.

Want de Antwerpse Snelle Respons Teams met hun oorlogswapens mogen zich dan voorlopig vooral belachelijk maken, de cultuur van geweld bij de politie (verbaal en fysiek) uit zich ook in allerlei dagelijkse optredens. De site www.obspol.be geeft goed aan waarom het belangrijk is dat deze praktijken voortdurend geregistreerd worden.

De illustratie hieronder is een werk van banksy.

 

MIGRATIE OF MOBILITEIT?

Deze dagen wordt het nieuws beheerst door de toestroom in Europa van mensen die rampspoed en oorlog ontvlucht zijn in Syrië, Irak, Afghanistan (de Afrikanen die de Middellandse Zee proberen over te steken zijn even naar de achtergrond gedrongen). Blijkbaar willekeurig heten die mensen in de media ‘vluchtelingen’ of ‘migranten’.

Maar sinds een aantal jaren is er ook opnieuw een grote groep mensen die vanuit Zuid-Europa de uitbuiting en de oorlog tegen de armen daar ontvlucht. Vanuit Portugal, Spanje, Zuid-Italië, Griekenland trekken weer talrijke mensen naar West- en Midden-Europa in de hoop hier een toekomst op te bouwen die hen in het zuiden ontzegd wordt. Vaak volgen zij daarbij de sporen van familie die al eerder, na de tweede wereldoorlog, als gastarbeider naar hier kwam om te werken in de mijnen of de zware industrie. Ook nieuwe migranten dus, maar toch anders dan zij die van buiten Europa komen. Voor de nieuwe Europese migranten geldt immers het vrij verkeer van personen binnen de EU; hun migratie is een vorm van intra-Europese mobiliteit.

Die vaststelling doet een aantal vragen rijzen voor beleidsmakers. Wat is de impact van een toestroom van hooggeschoolde, of van laaggeschoolde, Europese arbeidskrachten op de arbeidsmarkt? Hoe gaat gezinshereniging in het werk? Hoe spelen vereisten en verwachtingen rond inburgering en integratie een rol?

CeMIS , Centrum voor Migratie en Interculturele Studies aan Universiteit Antwerpen bracht een aantal auteurs en onderzoekers bij elkaar voor de bundel Intra-Europese migratie en mobiliteit. Andere tijden, nieuwe wegen? Uit de aankondiging van de uitgeverij:

“Ondanks de indrukwekkende omvang van intra-Europese migratiestromen kregen deze in België tot op heden slechts zeer geringe wetenschappelijke aandacht in vergelijking met de migratie van niet-Europeanen, oftewel derdelanders. Nochtans is het van vitaal belang dat de intra-Europese migratie een centrale plaats krijgt op de hedendaagse onderzoeksagenda. In de huidige politieke, economische en maatschappelijke context  worden intra-Europese migratie en mobiliteit met argusogen bekeken en moet het vrije verkeer van personen, één van de kernverwezenlijkingen van de Europese integratie, het steeds vaker ontgelden. Dit boek wil een genuanceerde en diepgaande stand van zaken bieden over (het onderzoek naar) de intra-Europese migratie en mobiliteit met een bijzondere focus op de Vlaamse en Belgische situatie.”

Ik werkte mee aan de bijdrage van Lieselot Vanduynslager en anderen: ‘Migratie- en integratietrajecten van Zuid-Europese migranten in Vlaanderen: Een kritische reflectie over intra-EU-mobiliteit en inburgering van EU-burgers versus niet-EU-burgers in beleidsperspectief’. Volgens de inleiding (p. 13) stellen de auteurs "de vraag welke migratie- en integratietrajecten Zuid-Europese burgers (ook deze van niet-Europese herkomst) in Vlaanderen doorlopen. In het bijzonder worden de mogelijke en effectieve migratienoden van Spaanse en Portugese nieuwkomers in Vlaanderen geëxploreerd. Daarbij wordt nagegaan in welke mate de vooropgestelde categorieën in de doelgroepen van het inburgeringsbeleid (volgens nationaliteit, duur en reden van verblijf) stroken met de feitelijke inburgeringstrajecten en reële integratienoden van de verschillende groepen nieuwkomers."

De tekst vind je als je de titel van dit stukje aanklikt; de titel van de bijdrage had ik zelf niet kunnen verzinnen.

Het stuk staat in Intra-Europese migratie en mobiliteit. Andere tijden, nieuwe wegen? (onder redactie van Christiane Timmerman, Rilke Mahieu, François Levrau, Dirk Vanheule), Universitaire Pers Leuven, 175-197.

 

De VN en drugs

Wie had dat verwacht? In Genève heeft de Hoge Commissaris voor de mensenrechten van de Verenigde Naties zopas een hele reeks aanbevelingen gedaan ter verdediging van mensenrechten in het internationale systeem van drugscontrole en -bestrijding. Daarmee gaat hij regelrecht in tegen het jarenlange beleid van UNODC, het United Nations Office on Drugs and Crime, dat ook in Genève zijn hoofdkwartier heeft.

De Hoge Commissaris is de Jordaanse prins Zeid Ra’ad Zeid Al-Hussein, en de omslag zou niet alleen te maken hebben met Al-Husseins engagement voor de mensenrechten, maar ook met de groeiende druk van Latins-Amerikaanse staten. Die ondergaan immers op grote schaal de verwoestende effecten van het prohibitionistische beleid.

De zestien pagina’s van de nota van Al-Hussein maken alvast qua terminologie het verschil. Sinds decennia kon in teksten van de Verenigde Naties uitsluitend sprake zijn van ‘drug abuse’. Nu blijkt dat drugs ook gewoon kunnen gebruikt worden. Verder bepleit Al-Hussein onder meer: de volledige depenalisering van de persoonlijke consumptie van psychotrope middelen, zonder onderscheid te maken tussen lichte of ‘hard drugs’; alternatieven voor vrijheidsberoving in het geval van verdachten met verslavingsproblemen; een verbod op gedwongen onthouding met het oog op bekentenissen of informatie; volledige, en niet uitsluitend dreigende, informatie aan jongeren inzake drugsgebruik; het aanvaarden van het traditioneel of gewijd gebruik van bepaalde illegale stoffen; een duidelijk verbod op de doodstraf in het geval van misdrijven die te maken hebben met de consumptie van of handel in verboden middelen; en hoe dan ook het bevorderen van harm reduction als algemeen beleid.

De aanbevelingen van Al-Hussein komen niet echt uit de lucht vallen. Al jaren wordt er op institutioneel niveau binnen de Verenigde Naties druk uitgeoefend om af te stappen van het desastreuze beleid van prohibitionisme. Maar ook op kleinere schaal, in gemeenten, regio’s en deelstaten in Latijns-Amerika, de Verenigde Staten en Europa zie je pogingen om op een normale manier om te gaan met mensen die verboden roesmiddelen willen consumeren. Dat is niet alleen een kwestie van mensenrechten, maar ook van puur pragmatisme en goed bestuur.

De nota wordt op 28 september besproken tijdens de dertigste zitting van de VN-Raad voor de mensenrechten.

Sacré Coeur

 

Syndicate content